NGC 1232، یک کهکشان مارپیچی با طراحی بزرگ
کهکشانها نه تنها برای طوری که قابل مشاهده می باشند، بلکه برای آنچه که نامرئی است نیز دلنشین می باشند. کهکشان مارپیچی بزرگ NGC 1232، که با جزئیات توسط یکی از تلسکوپهای زیاد بزرگ ثبت شده است، مثال خوبی است.
در عکس روز ناسا چه میبینیم؟
میلیونها ستاره درخشان و غبار تاریک که در چرخش گرانشی بازوهای مارپیچی کهکشان به دور مرکز میچرخند، بر فضای مرئی غالب می باشند.
خوشههای باز حاوی ستارگان آبی روشن را میتوان در امتداد این بازوهای مارپیچی پهن دید. درحالیکه خطوط تاریک غبار متراکم بین ستارهای بین آنها پاشیده شده است.
میلیاردها ستاره معمولی کمنور و گستره وسیعی از گاز بین ستارهای، باهم دارای چنان جرم بالایی می باشند که بر دینامیک کهکشان درونی تسلط دارند. گازهای بین ستارهای کمتر قابل مشاهده می باشند، اما هم چنان قابل تشخیص می باشند.
آخرین مطالب
- ثبتنام بستههای حمایتی معاونت علمی اغاز شد_دانستنی
- ماهوارهها چطور از فضا جنگ را رصد میکنند؟_دانستنی
- نظر اختصاصی اسکای فایبر شاتل؛ توانایی اینترنت پایدار بدون وابستگی به خط تلفن_دانستنی
- پیکاپ چری KP31 به بازار میآید؛ همان برانکویی که فورد هیچ زمان نساخت_دانستنی
- قیاس آمار گلهای رونالدو و مسی با پای غیرتخصصی خود_دانستنی
تئوریهای پیشرو مشخص می کند که حتی مقادیر بیشتری از ماده به شکلی که ما تا این مدت نمیدانیم نامرئی می باشند. این ماده تاریک فراگیر تا حدی برای توضیح حرکت ماده مرئی در نواحی بیرونی کهکشانها فکر شده است.
