دنباله‌دار هالی در ۱۱ آوریل ۱۹۸۶ به نزدیک‌ترین فاصله از زمین رسید
در ۱۱ آوریل ۱۹۸۶ دنباله‌دار هالی در مدار جاری خود با فاصله ۶۳ می‌لیون کیلوم‌تر در نزدیک‌ترین حالت خود به زمین قرار گرفت. این رویدادستاره‌شناسان را در سراسر جهان برای رصد و بررسی این پدیده آسمانی متحرک کرد.
تعداد زیادی از رصدگران پیش از این نزدیکی دچار ناامیدی شده بودند زیرا دنباله‌دار معروف به سختی با چشم غیر‌مسلح قابل مشاهده نبود. برخی سال‌ها برای رصد بهتر از سایر سال‌ها هستند، همانند سال ۱۰۶۶ که ستاره دنباله‌دار آنقدر درخشان بود که می‌لیون‌ها اروپایی را به وحشت انداخت.
دنباله‌دار هالی تا سال ۲۰۶۱ که در مدار ۷۶ ساله خود بازگردد مجددا از زمین دیده خواهد شد. نزدیک‌ترین فاصله شناخته‌شده این دنباله‌دار به زمین در ۱۰ آوریل ۸۳۷ بعد از می‌لاد، نزدیک به ۳ می‌لیون مایل بوده است.
هنگامی که گزارش رسمی زمان نزدیک‌ترین نزدیکی دنباله‌دار به زمین منتشر شد، همه ستاره‌شناسان برای بهره‌گیری از این موقعیت آماده شدند. اما حتی با چشم غیر‌مسلح نیز هالی در آسمان صاف عصر می‌درخشید.
با عبور دنباله‌دار، صدها ستاره‌شناس در سراسر جهان تلسکوپ‌های خود را روی گلوله برفی کوچک کثیف متمرکز کردند. این تلاش شامل ستاره‌شناسان از ۴۷ کشور بود که در یک رصدخانه در شیلی گرد هم آمدند.
آن‌ها در جستجوی تعیین ترکیب شیمیایی این دنباله‌دار و مواردی نظیر چرخش هسته بودند که باور بر این است هر دو روز یک‌بار انجام می‌شود. اطلاعات هالی از این جهت مهم است که معتقدند دنباله‌دار‌ها دست‌نخورده‌ترین باقی‌مانده‌های شکل‌گیری منظومه شمسی را به ما نشان می‌دهند.
این تلاش جهانی شامل پنج فضاپیما بود دو فضاپیما از اتحاد جماهیر شوروی، دو فضاپیما از ژاپن و یکی از اروپا. این تلاش‌های مشترک، کوه‌هایی از داده‌ها را به‌دست آوردند که درک کامل آن‌ها سال‌ها زمان می‌برد.
