چرا F-102 Delta Dagger یکی از بدترین جنگنده های تاریخ می بود؟_دانستنی

از وقتی که برادران رایت در سال ۱۹۰۳ به آسمان رفتند، مردم راهی برای تبدیل هواپیما به سلاح اشکار کردند. پرواز با موتور در نهایت اولین هواپیمای جنگنده را در سال ۱۹۱۵ به جهان اراعه کرد، وقتی که فرانسوی‌ها فهمیدند که چطور یک مسلسل را به هواپیما وصل کرده و با خیال راحت از بین پره‌های پروانه آن شلیک کنند. این فناوری تکامل یافت و در سال ۱۹۴۴، نازی ها اولین جت جنگنده عملیاتی، Messerschmitt Me 262 را به میدان نبرد فرستادند.

۷ جت جنگنده پیشرفته ای که ایالات متحده برنامه گسترش آن ها را نیمه کاره رها کرد

از آن زمان، پنج نسل از جت‌های جنگنده ایالات متحده تشکیل شده و ششمین آن در سال ۲۰۲۵ در حال گسترش است. در طول زمان منفعت گیری ایالات متحده از جت های جنگنده، تعداد تعداد بسیاری از این سلاح‌های پرنده گسترش یافته‌اند، اما همه آنها به اندازه F-15 Eagle یا F-35 Lightning II موفق نبوده‌اند. برخی از آن‌ها تابوت‌هایی پرنده با طراحی زیاد بد و مهندسی ضعیف بوده‌اند که خلبانان همه شاخه‌های نظامی ارتش ایالات متحده از پرواز با آن‌ها وحشت داشته‌اند. یکی از بدترین های جنگنده‌های آمریکایی گسترش یافته در قرن بیستم F-102 Delta Dagger است که ۱,۰۰۰ فروند از آن ساخته شد.

F-102 یکی از بدترین جت های جنگنده ای است که تا به حال ساخته شده است، در داخل و خارج از ارتش ایالات متحده، که برای فردی که با جانشین آن، F-104 Starfighter آشنا است، که تعداد بسیاری آن را “بیوه ساز” می نامند، جای شگفتی ندارد. به طور شبیه، F-102 یک هواپیمای مشکل ساز می بود، که ربط بسیاری با این حقیقت داشت که اولین جت رهگیر مافوق صوت می بود و گسترش آن فناوری نوپا به یک جنگنده کاربردی چالش برانگیز می بود. در اینجا دلیلی است که F-102 به طور گسترده به گفتن یکی از بدترین جت های جنگنده تشکیل شده در نظر گرفته می بشود.

مشخصات دیدنی F-102 Delta Dagger

روی کاغذ، F-102 یک رهگیر زیاد دیدنی و قابل دقت به نظر می‌رسد، و از تعداد بسیاری جهات، این چنین می بود. این هواپیما دارای طراحی بال دلتا می بود که آن را به اولین رهگیر مافوق صوت نیروی هوایی ایالات متحده در نوع خود تبدیل می کرد. این هواپیما توسط کمپانی Convair به گفتن بخشی از پروژه پرانتقاد Century Series طراحی و تشکیل شده و در سال ۱۹۵۶ داخل خدمت شد. این جت جنگنده بردی معادل ۱,۶۰۰ کیلومتر با حداکثر شدت ۱.۰۵ ماخ (۱,۲۹۶ کیلومتر در ساعت) داشتند — هرچند، شدت کروز آن تنها به ۹۶۰ کیلومتر بر ساعت می رسید چون رسیدن به شدت های فراصوت نیازمند بهترین شرایط می بود.

برای تامین انرژی جت، Convair یک موتور توربوجت جریان محوری Pratt & Whitney J57 را روی آن نصب کرد که می‌توانست نیروی پیشرانه ای ۱۶,۰۰۰ پوندی را با بعد سوز تشکیل کند. سقف عملیاتی F-102 نسبتاً بالا می بود، به ارتفاع پروازی ۵۵,۰۰۰ پا می‌رسید و می‌توانست محموله‌ای به وزن ۵۶,۴۷ کیلوگرمی را در محفظه داخلی خود حمل کند. از نظر مهمات، F-102 به ۶ موشک هوا به هوای AIM-4 Falcon و ۲۴ موشک باله تاشو بدون هدایت راکت هوایی Mk. 4 که دو عدد در هر یک از ۱۲ لانچر آن قرار می گرفت، تجهیزمی شد. این هواپیما این چنین قادر به حمل یک کلاهک هسته ای AIM-26A با قوت زیر کیلوتن می بود.

مجموع همه این آمارها، F-102 را به یک رهگیر تهاجمی منحصربفرد تبدیل کرده می بود که عمدتاً در دهه ۱۹۵۰ مورد منفعت گیری قرار گرفت. به همین علت، در طول جنگ ویتنام به نقش محدودی تنزل یافت – اگرچه، در اغاز درگیری منفعت گیری گسترده‌ای از آن مشاهده شد. در نهایت این جنگنده با F-101 Voodoo و F-4 Phantom II جانشین شد، در حالی که F-102 به گارد ملی هوایی منتقل گردید.

چرا این رهگیر مافوق صوت ناکامی خورد؟

F-102 به دلایل گوناگون ناکامی خورد، اما عمدتاً به این خاطر می بود که با یک سری مشکلات فنی طراحی شده می بود که اصلاح آن ها ممکن نبوده است. طراحی اولیه کاربردی نبوده است چون برای دستیابی به مقصد گسترش یک رهگیر با شدت بیشتر از یک ماخ، اصول اولیه آیرودینامیک را نادیده گرفته می بود. این چنین در سیستم پیشرانه، رادار و سیستم کنترل آتش خود مشکلاتی داشت که همه انها در مرحله طراحی مشکلاتی را تشکیل کردند. این مشکلات در اولین نمونه اولیه با قابلیت پرواز این جنگنده شناسایی شدند و آنقدر متنوع و زیاد بودند که بالهای هواپیما نیاز به طراحی مجدد کامل داشتند.

تعداد بسیاری از این نقص ها رفع شد، اما مشکلات آیرودینامیک F-102 به طور کامل حل نشد. F-102 نمی‌توانست اهداف در حال حرکت را به شکلی دقیق ردیابی کند و کارکرد در شرایط آب و هوایی گوناگون همیشه نتایج یکسانی را اراعه نمی داد. به همین شکل، رسیدن به شدت‌های فراصوت در زیاد تر موقعیت‌ها چالش برانگیز می بود، چون یکپارچگی ساختاری، مصرف سوخت و دیگر فاکتورها، صعود و نگه داری آن شدت‌ها را دشوار می‌کرد که علتمی‌شد رهگیر فراصوت آمریکایی کمتر از حد مطلوب قابل مطمعن باشد.

به علت محدودیت‌هایی که داشت، F-102 عمدتاً در نقش حمایتمنفعت گیری می‌شد و به‌جای فرمانروایی بر آسمان به‌گفتن یک رهگیر برتری هوایی، بمب افکن ها را اسکورت می‌کرد. علاوه بر این، F-102 از تلفات جنگی یا حوادث مصون نبوده است. یک فروند از این جنگنده توسط یک MiG-21 متعلق به ویتنام شمالی سرنگون شد، در حالی که ۱۴ فروند دیگر توسط خرابکاران یا در تاثییر سوانح از بین رفتند. در نهایت، تعدادی از F-102 ها به متحدان خارجی فروخته شد، در حالی که بیشتر از ۲۰۰ فروند به هواپیماهای بدون سرنشین مقصد تبدیل شدند. این رهگیر به اهداف نیروی هوایی از طراحی و ساخت آن جواب نداد، اما به گفتن توانایی ای برای گسترش جنگنده های آمریکایی در آینده عمل کرد.