اسکای‌لب ۳ با سه فضانورد از کیپ‌کناورال به مدار زمین پرتاب شد
ش شانزدهم نوامبر ۱۹۷۳، سومین مأموریت سرنشین‌دار اسکای‌لب از پایگاه کیپ‌کناورال در ایالات‌متحده به مدار زمین پرتاب گردید.
مأموریت ۸۴ روزه اسکای‌لب ۳
این مأموریت که ۸۴ روز به طول انجامید، رکورد طولانی‌ترین پرواز فضایی آمریکا را برای بیش از دو دهه نگه داشت تا زمانی که نورم تاگارد در سال ۱۹۹۵ با ایستگاه فضایی میر این رکورد را شکست.
سه فضانورد جرالد کار، ادوارد گیبسون و ویلیام پوگ سرنشینان این مأموریت بودند که آزمایش‌های علمی گسترده‌ای در حوزه‌های پزشکی، مشاهدات خورشیدی، منابع زمین و رصد دنباله‌دار کوهوتک انجام دادند.
سرنشینان با استفاده از تردمیل و دوچرخه‌ثابت حالت بدنی خود را حفظ می‌کردند و رژیم غذایی آن‌ها به شدت کنترل شده بود. در طول این مأموریت چهار پیاده‌روی فضایی انجام شد که یکی از آن‌ها در روز کریسمس برای رصد دنباله‌دار کوهوتک اختصاص یافت.
آزمایش‌های علمی
در روز شکرگزاری، گیبسون و پوگ یک پیاده‌روی فضایی انجام دادند که بخش اول آن به استقرار آزمایش‌ها و تعویض فیلم در رصدخانه خورشیدی اختصاص یافت و بخش دوم برای تعمیر یک آنتن معیوب به کار رفت.
در ۱۳ دسامبر، فضانوردان دنباله‌دار کوهوتک را مشاهده کردند و رصدخانه خورشیدی و دوربین‌های دستی را روی آن متمرکز ساختند. آن‌ها عکاسی از دنباله‌دار را با نزدیک شدن به خورشید ادامه دادند.
در ۳۰ دسامبر، در حینیکه کوهوتک از پشت خورشید خارج می‌شد، کار و گیبسون در حال انجام یک پیاده‌روی فضایی این پدیده را رصد کردند.
<figcaption class="wp-element-caption"عکس رنگی از دنباله‌دار کوهوتک که با دوربین الکتروگرافیک فرابنفش دور در طی راهپیمایی فضایی اسکای‌لب در 25 دسامبر 1973 گرفته شد.سرنشینان ساعات زیادی را به مطالعه زمین اختصاص دادند. گیبسون مشاهدات خورشیدی را انجام داد و نزدیک به ۷۵ هزار عکس تلسکوپی جدید از خورشید در طیف‌های اشعه ایکس، فرابنفش و مرئی ثبت کرد.
فضانوردان در بار کاری خود به‌قدری غرق شدند که حتی ارتباط خود با ناسا را نیز قطع نمودند. تمام کار‌های برنامه‌ریزی‌شده تا پیش از پایان مأموریت انجام گرفت و در ۸ فوریه ۱۹۷۴ سرنشینان به زمین بازگشتند که این آخرین خداحافظی با اسکای‌لب بود.
