چرا میمونها تا پایان عمر کیهان هم نمیتوانند آثار شکسپیر را تایپ کنند
چرا میمونها تا پایان عمر کیهان هم نمیتوانند آثار شکسپیر را تایپ کنند؟, قضیه میمون نامتناهی یکی از معروفترین آزمایشهای فکری در ریاضیات است که بیان میکند یک میمون با تایپ تصادفی و بینهایت روی صفحهکلید، در نهایت هر متنی — از جمله تمام آثار ویلیام شکسپیر — را تدوین خواهد کرد. اما محققان استرالیایی اخیراً با اعمال محدودیتهای واقعی، این فرضیه کلاسیک را به چالش کشیدهاند.
تفاوت بین بینهایت نظری و محدودیتهای فیزیکی نسخه کلاسیک این قضیه بر مفهوم انتزاعی بینهایت تکیه دارد؛ جایی که حتی رویدادهای بااحتمال نزدیک به صفر نیز قطعاً رخ میدهند.
مرگ گرمایی کیهان به عنوان مهلت نهایی پژوهشگران عمر باقیمانده کیهان را تا مرگ گرمایی — لحظهای که آنتروپی به حداکثر میرسد و کیهان میمیرد — محاسبه کردند. بر اساس مدلهای کسمولوژیک، این مهلت حدود یک گوگول سال (۱۰ به توان ۱۰۰) است. آنها تعداد میمونها را هم با جمعیت فعلی شامپانزهها (نزدیک به ۲۰۰ هزار) و فرض بقای آنها تا پایان کیهان محدود نمودند.
محاسبه احتمالات حتی یک کلمه ساده هم بعید است فرضیات محاسبه شامل یک میمون ۳۰ ساله بود که در هر ثانیه یک کلید از ۳۰ کلید (حروف انگلیسی و علائم نگارشی رایج) میفشارد. نتایج نشان داد احتمال تایپ تصادفی کلمه (موزها) در طول عمر یک میمون تنها ۵ درصد است.
تم در کیهان، خودش یک کیهان کامل با جمعیت میمون مشابه باشد، باز هم احتمال تولید آثار شکسپیر در مهلت عمر کیهان، از نظر عملی صفر است.
افزایش سرعت تایپ نیز نتیجه را تغییر نمیدهد؛ میمونها هرگز فراتر از چند عبارت بسیار کوتاه و تکراری پیش نخواهند رفت. نتیجهگیری علمی و انتشار مقاله این مطالعه که در ژورنال علمی منتشر شده، نشان میدهد بینهایت در ریاضیات با بینهایت در فیزیک جهان واقعی تفاوت بنیادین دارد. قضیه میمون نامتناهی ابزاری قدرتمند برای درک مفهوم بینهایت است، اما پیشبینیکننده واقعیت فیزیکی نیست.
