مطالعه جدید: گاز متانتیول اقیانوسها اثر خنککننده قویتری بر اقلیم زمین دارد
مطالعه جدید گاز متانتیول اقیانوسها اثر خنککننده قویتری بر اقلیم زمین دارد, پژوهشگران برای نخستین بار توانستهاند میزان گاز گوگردی به نام متانتیول که از حیات اقیانوسی آزاد میشود را بهصورت کمی محاسبه کنند. نتایج نشان میدهد این ترکیب اقلیم زمین را — بهویژه در نیمکره جنوبی — بسیار بیشتر از پیشبینیهای قبلی خنک نگه میدارد.
اقیانوسها علاوه بر جذب و توزیع حرارت خورشید، گازهایی تولید میکنند که ابرها را درخشانتر میسازند و در نتیجه بخش بیشتری از انرژی خورشیدی به فضا بازتابانده میشود. کشف نقش متانتیول در تنظیم دما تیمی از دانشمندان مؤسسه علوم دریایی، مؤسسه شیمی فیزیکی بلاس کابرِرا در اسپانیا و دانشگاه آنگلیای شرقی در انگلستان، گاز متانتیول (CH₃SH) را بهدقت بررسی کردهاند.
ههای این تحقیق، منتشرشده در ژورنال، یکی از مهمترین نظریههای مربوط به نقش اقیانوسها در کنترل اقلیم را دگرگون کرده است.
بر اساس نظریه رایج، پلانکتونهای ریز سطح آبها گوگرد را بهصورت دیمتیل سولفید (DMS) رها میکنند که در اتمسفر اکسید شده و به ذرات آئروسل تبدیل میشود.
تأثیر متانتیول بر مدلهای اقلیمی محققان بیان میکنند کار آنها درک ما از تنظیم اقلیم را تغییر داده، چرا که اثری ترکیبی را مورد مطالعه قرار دادهاند که پیشتر نادیده گرفته میشد. این پژوهش اهمیت آئروسلهای گوگردی برای سیستم اقلیمی زمین را برجسته میسازد. اگرچه دانشمندان میدانستند اقیانوسها متانتیول رها میکنند، اما میزان و توزیع جغرافیایی آن ناشناخته بود و در نتیجه اثر بزرگ آن بر اقلیم پنهان مانده بود.
مدلهای شبیهسازی اقلیمی معمولاً اثر تابش خورشید در اقیانوس جنوبگان را بیش از واقع برآورد میکنند، زیرا نمیتوانند ابرها و آئروسلها را بهخوبی مدلسازی کنند. دادههای جدید دقت این مدلها را افزایش داده و شکاف بین پیشبینیها و واقعیت را کاهش میدهد. تفاوت مکانیزم متانتیول و دیمتیل سولفید علمای پیشین تصور میکردند پلانکتونها تنها دیمتیل سولفید تولید میکنند، اما اکنون اثبات شده که این موجودات متانتیول نیز آزاد میکنند.
این کشف به محققان امکان داده تا مکان، زمان و میزان انتشار متانتیول را در مقیاس جهانی بهصورت کمی تعیین کنند. در نتیجه، شبیهسازی ابرهای اقیانوس جنوبگان و اثر خنککننده آنها واقعگرایانهتر شده است. تحلیل دادههای موجود از آبهای شور، اقیانوس جنوبگان و سواحل مدیترانه نشان میدهد متانتیول میزان گازهای گوگردی رها شده از اقیانوسها را ۲۵ درصد افزایش میدهد و در اقلیم زمین نقش قابلتوجهی ایفا میکند.
اگرچه افزایش ۲۵ درصدی بهنظر کم بیاید، اما متانتیول بهمراتب سریعتر از دیمتیل سولفید اکسید شده و آئروسل میسازد؛ بنابراین اثر خنککننده نهایی آن قویتر است. دانشمندان نتیجه گرفتند که گوگرد آزادشده از اقیانوسها در نیمکره جنوبی — که مساحت آبی بیشتری دارد و فعالیت انسانی در آن کمتر است — اثر خنککننده بیشتری نسبت به نیمکره شمالی دارد.
