کووید مزمن: تأثیرات نابودکننده بر زندگی روزمره در سطح بیماری‌های عصبی
یک تحقیق نوین نشان می‌دهد که گروهی از بیماران مبتلا به کووید مزمن (Long Covid) با کاهش شدید کیفیت زندگی و ناتوانی در انجام کارهای روزمره روبرو هستند، به حدی که سطح این مشکلات با بیماران مبتلا به پارکینسون یا بازماندگان سکته مغزی قابل مقایسه است.
بر اساس گزارش Independent، محققان دانشگاه دیکن در استرالیا، ۱۲۱ نفر از افراد بزرگسالی که با کووید مزمن دست‌وپنجه نرم می‌کردند، مورد ارزیابی قرار دادند. با بهره‌گیری از دو پرسشنامه استاندارد بین‌المللی (از جمله پرسشنامه ارزیابی ناتوانی سازمان بهداشت جهانی)، تأثیر این بیماری بر زندگی روزمره شرکت‌کنندگان سنجیده شد. نتایج حاکی از آن است که ۸۶ درصد از افراد مشمول تحقیق، معیارهای «ناتوانی بالینی» را داشتند و سطح ناتوانی آن‌ها از ۹۸ درصد جمعیت عمومی استرالیا بدتر بود.
🔗 بیشتر بخوانید: تولد مجدد کانسپت مازراتی بومرنگ با پیشرانه MC20_دانستنی
این مطالعه تأکید می‌کند که کووید مزمن تنها یک بیماری ازرده‌کننده نیست، بلکه یک حالت عمیقاً ناتوان‌کننده است که می‌تواند زندگی افراد را برای ماه‌ها یا حتی سال‌ها مختل کند.
تأثیر کووید مزمن بر زندگی روزمره
یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که اگرچه اکثر بیماران می‌توانستند نیازهای اولیه خود مانند تغذیه یا پوشیدن لباس را برآورده کنند، اما توانایی آن‌ها برای انجام کارهای پیچیده‌تر همچون خانه‌داری، مشارکت در فعالیت‌های اجتماعی و مشارکت در جامعه به شدت محدود شده بود. به طور میانگین، کیفیت کلی زندگی این افراد ۲۳ درصد پایین‌تر از جمعیت عمومی جامعه بود.
🔗 بیشتر بخوانید: اوج عملکرد ذهنی در دهه ۵۵ تا ۶۰ سالگی: نتایج یک مطالعه جدید
این پژوهش بر اهمیت گزارش‌های خود بیماران پافشاری می‌کند. از آنجا که هیچ آزمایش تشخیصی مشخصی برای کووید مزمن وجود ندارد، بسیاری از متخصصان و پزشکان با شک و تردید به تشخیص این بیماری می‌پردازند. با این حال، مطالعه حاضر نشان داد که گزارش‌های شخصی افراد، شاخص‌های معتبر و قابل اتکایی از وضعیت سلامتی آن‌ها هستند و می‌توانند ابعادی از بیماری را که آزمایش‌های پزشکی قادر به ثبت آن‌ها نیستند، آشکار سازند.
برای مثال، «خستگی» در این بیماران تنها به معنای حس خستگی نیست؛ بلکه می‌تواند به معنای از دست دادن تمرکز در حین رانندگی، رها کردن سرگرمی‌ها یا فاصله گرفتن از دوستان نزدیک باشد. پژوهشگران خواستار تلاش‌های جدی‌تر برای مدیریت خستگی بیماران، ایجاد سازگاری در محیط‌های کاری و حمایت از آن‌ها برای بازسازی ارتباطات اجتماعی شده‌اند تا بتوانند زندگی روزمره معمولی خود را بازیابند.
یافته‌های این مطالعه در ژورنال سلامت عمومی استرالیا منتشر شده است.
