تست کاوشگر هویگنس با بالون در ارتفاع ۳۳ کیلومتری برای مأموریت تیتان
شش ژوئن ۲۰۰۳، تیمی از دانشمندان و مهندسان اروپایی به رهبری ایتالیا با چالش‌های آزمایش قابلیت‌های مطمئن، حرکت و عکس‌العمل برخی از ابزار‌های کاوشگر هویگنس در عملیات واقعی مقابله کردند.
کاوشگر هویگنس بخشی از مأموریت کاسینی-هویگنس بود که قرار بود در ژانویه ۲۰۰۵ بر قمر تیتان زحل فرود آید.
این تیم با بهره‌گیری از بالون و چتر نجات، روشی خلاقانه برای آزمایش یک ماکت در مقیاس کامل از کاوشگر داشت.
ماکت از ارتفاع ۳۳ کیلومتری بالای زمین پرتاب شد و دانشمندان در تأسیسات پرتاب بالون آژانس فضایی ایتالیا در سیسیل گرد هم آمدند.
برای پرتاب تله‌کابین ۵۰۰ کیلوگرمی حامل کاوشگر فضایی هویگنس، از یک بالون هلیومی بهره گرفتند. هنگامی که بالون به ارتفاع ۳۳ کیلومتری رسید، مکانیزم رها‌سازی باز شد و کاوشگر را رها کرد.
چتر نجات برای کاهش شدت سقوط کاوشگر از ۴۰ متر در ثانیه به تنها ۴ متر در ثانیه به کار گرفته شد. با این سرعت، کاوشگر به آرامی به زمین برگشت و نزدیک به ۳۰ دقیقه طول کشید تا سفر خود را کامل کند.
چتر نجات برای ایجاد شدت سقوطی نزدیک به آنچه در تیتان انتظار می‌رفت طراحی شده بود.
