مشاهده سیاره ولکان در ۱۸۵۹ و رد وجود آن با نظریه نسبیت انیشتین
در ۲۶ مارس ۱۸۵۹، ادموند لسکاربو، پزشک فرا‌نسوی و ستاره‌شناس آماتور، گزارش داد که سیاره‌ای جدید را در مداری درون مدار عطارد مشاهده کرده و نام ولکان بر آن نهاده است.
مشاهده اولیه و گزارش لسکاربو
لسکاربو لکه‌ای سیاه گرد روی قرص خورشید را رصد کرد که عبور آن از صفحه خورشیدی چهار ساعت و سی دقیقه طول کشید. او محاسبات حرکتی این جرم را برای ژان لووریر، مشهور ستاره‌شناس فرا‌نسوی، ارسال نمود.
نظریه لووریر و جست‌وجو‌های بعدی
لووریر پیش از این انحراف مدار عطارد از پیش‌بینی‌های فیزیک نیوتنی را کشف کرده بود و کشش گرانشی ولکان با نظریه او هم‌سو بود. با این حال، این جرم آسمانی هرگز مجددا مشاهده نشد. اکنون دانشمندان معتقدند که مشاهده لسکاربو احتمالا مربوط به یک سیارک سرکش بوده که یک‌بار از نزدیک خورشید عبور کرده است.
در دهه‌های پس از آن، جست‌وجو‌های فرا‌وانی برای یافتن ولکان انجام شد، اما با وجود چندین ادعای مشاهده، وجود آن تایید نشد.
حل معما با نظریه نسبیت عام
نیاز به سیاره‌ای برای توضیح ویژگی‌های مداری عطارد، با ارائه نظریه نسبیت عام توسط آلبرت انیشتین در سال ۱۹۱۵، از بین رفت. این نظریه نشان داد که انحراف مدار عطارد ناشی از انحنای فضا-زمان ناشی از جرم خورشید است.
اخترشناسان با دقت در معادلات تصحیح‌شده گرانش، نتیجه گرفتند که سیاره‌ای بزرگ در داخل مدار عطارد وجود ندارد.
امروزه، اتحادیه بین‌المللی نجوم، نام ولکان را برای یک سیاره فرضی و همچنین ولکانوئید‌ها، به عنوان جمعیت فرضی سیارک‌های داخل مدار عطارد، در فهرست خود نگه داشته است.
