تلسکوپ هیل نخستین نور را تحت هدایت ادوین هابل ثبت کرد
تلسکوپ هیل یک تلسکوپ بازتابی با دیافراگم ۲۰۰ اینچی در رصدخانه پالومار واقع در کالیفرنیا، ایالات متحده است که به نام ستاره‌شناس جورج الری هیل نام‌گذاری شده است.
با حمایت مالی بنیاد راکفلر در سال ۱۹۲۸، او برنامه‌ریزی، طراحی و ساخت رصدخانه را تدوین کرد.
این تلسکوپ پس از بیست سال در سال ۱۹۴۹ تکمیل شد و هیل زنده ماند تا راه‌اندازی آن را ببیند؛ در زمان خود بزرگ‌ترین تلسکوپ نوری با دیافراگم بود و پیشگام بسیاری از فناوری‌های نوین در طراحی پایه تلسکوپ شد.
نخستین نور در ۲۶ ژانویه ۱۹۴۹ در ساعت ۲۲۰۶ تحت هدایت ستاره‌شناس آمریکایی ادوین هابل با مقصد سحابی ان‌جی‌سی ۲۲۶۱ که به نام هابل نیز شناخته می‌شود، ثبت گردید.
از آن زمان به بعد، در هر شب صاف برای تحقیقات علمی توسط اخترشناسان کالتک و شرکای آن‌ها شامل دانشگاه کرنل، دانشگاه کالیفرنیا و آزمایشگاه پیشرو جت ناسا بهره‌گیری می‌شود.
این دستگاه با تصویرگر‌های آرایه نوری و مادون قرمز مدرن، طیف‌نگار‌ها و یک سیستم اپتیک تطبیقی مجهز است.
در طول پنجاه سال اول، تلسکوپ هیل مشارکت‌های مهمی در شناخت تکامل ستاره‌ها، کیهان‌شناسی و اخترفیزیک داشته است.
به طور مشابه، فناوری‌های گسترش‌یافته برای این تلسکوپ، مطالعه طیف ستارگان، ماده بین ستاره‌ای و کوازار‌ها را ارتقا داد؛ کوازار‌ها برای اولین بار به عنوان منابع با انتقال به سرخ بالا توسط تلسکوپ هیل شناسایی شدند.
دنباله‌دار هالی که در سال ۱۹۸۶ به خورشید نزدیک شد، برای اولین بار در ۱۶ اکتبر ۱۹۸۲ با استفاده از تلسکوپ هیل مجهز به دوربین سی‌سی‌دی رصد گردید.
در دسامبر ۲۰۲۳، تلسکوپ به عنوان آنتن گیرنده برای آزمایش ارتباطات نوری فضای عمیق در مأموریت ناسا به کار گمارد.
