سایوز ۱۷ نخستین مأموریت طولانی‌مدت از دو پرواز به ایستگاه فضایی سالیوت ۴ اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۷۵ بود
این مأموریت با حضور فضانوردان الکسی گوبارف و گئورگی گرچکو انجام شد و رکورد ۲۹ روزه اقامت در فضا را ثبت کرد که پیشینۀ ۲۳ روزه سایوز ۱۱ در سال ۱۹۷۱ را شکست.
فرودست‌های این مأموریت در ۷ فوریه ۱۹۷۵ آغاز به خاموش‌کردن ایستگاه کردند و دو روز بعد در ۹ فوریه ۱۹۷۵ با کپسول سایوز به زمین بازگشتند. آن‌ها در نزدیکی شهر تسلینوگراد در میان طوفان برفی و باد‌هایی با سرعت ۷۲ کیلوم‌تر در ساعت به آرامی فرود آمدند.
سالیوت ۴
سالیوت ۴ در ۲۶ دسامبر ۱۹۷۴ پرتاب شد و شانزده روز بعد سایوز ۱۷ به عنوان اولین مهمان به سمت آن حرکت کرد. گوبارف به صورت دستی در ایستگاه لنگر انداخت و با ورود به ایستگاه تازه، او و گرچکو یادداشتی از سازندگان را آشکار کردند. در آن یادداشت نوشته شده بود پاه‌ایتان را تمیز کنید.
هنگام اتصال سایوز ۱۷، سالیوت ۴ در یک مدار دایره‌ای با ارتفاع ۳۵۰ کیلوم‌تری قرار داشت که از ارتفاع معمول بیش‌تر بود. کنستانتین فئوکتیستوف، طراح سالیوت، توضیح داد که این ارتفاع برای اطمینان از کاهش مصرف سوخت به نصف مقدار مورد نیاز انتخاب شده است.
برنامه روزانه فضانوردان در سایوز ۱۷
فضانوردان روزانه بین ۱۵ تا ۲۰ ساعت کار می‌کردند که دو ساعت و نیم از آن شامل ورزش بدنی بود.
یکی از فعالیت‌های آن‌ها آزمایش تجهیزات ارتباطی برای ردیابی فضاپیما‌ها و برقراری تماس با کنترل مأموریت از طریق ماهواره مولنیا بود.
اخترفیزیک بخش مهمی از مأموریت را تشکیل می‌داد که با تلسکوپ خورشیدی ایستگاه انجام می‌شد. فضانوردان بعدا متوجه شدند که آینه اصلی تلسکوپ در اثر قرارگیری مستقیم در معرض نور خورشید دچار آسیب شده است.
