مغز چگونه خاطرات مهم را برای همیشه نگه می‌دارد؟ کشف جدید محققان
محققان دانشگاه بوستون در یک مطالعه نوین آشکار کرده‌اند که مغز انسان خاطرات را زمانی که به رویدادهای عاطفی یا پراهمیت گره خورده باشند، با دقت و پایداری بیشتری ذخیره می‌کند.
به گزارش ساینس دیلی، برخی خاطرات در ذهن ما همواره زنده و درخشان باقی می‌مانند، در حالی که تعداد زیادی از آن‌ها با گذشت زمان محو می‌شوند یا هرگز به یاد نمی‌آیند. اکنون یک تحقیق تازه از دانشگاه بوستون، مکانیزم مغزی را فاش کرده که مستقیماً با این پدیده در ارتباط است.
🔗 بیشتر بخوانید: پنل‌های خورشیدی می‌توانند دما را در طول روز افزایش دهند_دانستنی
مکانیسم ثبت و تثبیت خاطرات در مغز
یافته‌های این پژوهش که در نشریه ساینس ادوانسز منتشر شده، نشان می‌دهد وقتی فردی شاهد یک رویداد مهم یا هیجان‌انگیز باشد، مغز نه تنها آن لحظه خاص را ثبت می‌کند، بلکه جزئیات ساده‌ای که پیش از آن و پس از آن رخ داده‌اند را نیز به‌شکل پایدارتری در حافظه نهان می‌کند. «رابرت رینهارت»، استاد روان‌شناسی و علوم اعصاب دانشگاه بوستون، توضیح می‌دهد:
«حافظه یک دستگاه ضبط منفعل نیست؛ برعکس، مغز تصمیم می‌گیرد چه اطلاعاتی حیاتی است. رویدادهای عاطفی حتی می‌توانند باعث تثبیت خاطرات ضعیف و فراموش‌شده شوند.»
🔗 بیشتر بخوانید: DJI از دوربین Osmo Action 5 Pro رونمایی کرد؛ باتری نیرومندتر و دوربین بهتر_دانستنی
به‌عنوان مثال، اگر فردی در پارک ملی یلواستون با منظر باشکوه یک گله بوفالو روبرو شود، مغز او تنها آن صحنه شگفت‌انگیز را ذخیره نمی‌کند؛ بلکه سنگی که در مسیر بوده یا حیوان کوچکی که چند دقیقه پیش دیده شده، نیز به‌شکل مطمئن‌تری برای همیشه نگه‌داشته می‌شوند. محققان این پدیده را با مشارکت بیش از ۶۵۰ داوطلب و در ۱۰ آزمایش مجزا بررسی کرده و با کمک هوش مصنوعی، الگوی نوینی از «برتری‌بندی تدریجی» خاطرات را آشکار ساختند.
نتایج حاصل نشان می‌دهد که خاطراتی که پس از یک رویداد کلیدی ثبت می‌شوند، به شدت به بار احساسی آن رویداد وابسته‌اند. در واقع، هرچه رویداد هیجان‌انگیزتر و پراهمیت‌تر باشد، احتمال به یاد ماندن جزئیات آن بیشتر می‌شود. اما خاطرات پیش از رویداد تنها در صورتی تثبیت می‌شوند که شباهت مفهومی یا بصری با رویداد اصلی داشته باشند.
دکتر رینهارت می‌افزاید:
«به نظر می‌رسد مغز به‌صورت انتخابی خاطرات شکننده‌ای را که در آستانه فراموشی قرار دارند، نجات می‌دهد.»
این اکتشافات می‌تواند در مواردی نظیر درمان مشکلات حافظه در سالمندان و حتی مقابله با اختلالات ناشی از تروما، کاربردهای بالینی مهمی داشته باشد.
