در دوازدهم ژوئن ۱۹۶۷، اتحاد جماهیر شوروی کاوشگر ونرا ۴ را به سمت زهره پرتاب کردتکنولوژی 

strong>بیش‌تر بخوانید: آمبرتو گیدونی، اولین فضانورد اروپایی در ایستگاه فضایی بین‌المللی_دانستنی

فرود ونرا ۴ روی زهره ۹۳ دقیقه به طول انجامید و کپسول پس از گشودن چتر نجات در ارتفاع ۵۲ کیلوم‌تری، آغاز به ارسال داده‌های فشار، دما و ترکیب گاز اتمسفر کرد؛ تجهیزات کنترل دما، دمای داخل کپسول را روی منفی ۸ درجه سانتی‌گراد نگه داشت.

ترکیب شیمیایی اتمسفر به صورت ۹۰ تا ۹۳ درصد کربن دی‌اکسید، ۰.۴ تا ۰.۸ درصد اکسیژن، ۷ درصد نیتروژن و ۰.۱ تا ۱.۶ درصد بخار آب اندازه‌گیری شد.

ونرا ۴ هیچ کمربند تشعشعی را شناسایی نکرد؛ می‌دان مغناطیسی اندازه‌گیری‌شده زهره نسبت به زمین ۳۰۰۰ برابر ضعیف‌تر بود و تاج هیدروژنی ۱۰۰۰ برابر چگالی کمتری داشت.

همه داده‌ها حاکی از آن بود که اگر آب وجود داشته باشد، از زمان‌های بسیار قبل از دست رفته است؛ این نتیجه‌گیری با دقت به ابر‌های غلیظ زهره غیر‌منتظره بود.

این کاوشگر برای اولین بار با اندازه‌گیری‌های خود اثبات کرد که زهره به شدت داغ است.

قبل از رسیدن به سطح، ونرا ۴ توسط فشار جوی زهره خرد شد، اما این مأموریت یک پیروزی کامل تلقی شد، به ویژه با توجه به چندین برنامه قبلی ونرا که همه ناکام مانده بودند.

پست های مرتبط