روستای ابیانه؛ جایی که زنان قدرت دارند و دختران خواستگاری میکنند
روستای ابیانه؛ جایی که زنان قدرت دارند و دختران خواستگاری میکنند, روستای ابیانه در دامنه کوههای کاشان، نمونهای منحصر به فرد از جامعهای است که در آن زنان نقش اصلی در مدیریت امور زندگی، اقتصاد و خانواده را ایفا میکنند.
این روستا که در سال ۱۳۴۶ جمعیت سه هزار نفری داشت، بر اساس سرشماری ۱۳۹۵ به ۳۰۱ نفر رسیده است، اما سنتهای منحصر به فردش همچنان باقی مانده است.\زنان، ستون فقرات اقتصاد و مدیریت روستادر ابیانه مردان بیکارند و بار زندگی بر دوش زنان و دختران است. زنان مزارع را شخم میزنند، آبیاری و دروچهکشی میکنند، میوه میچینند و از کارهای خیاطی، گلدوزی و نانوایی نیز برمیآیند.
صغری خانم، یکی از زنان باسواد روستا، روایت میکند که زنان برای تامین برق موتور مولد خریدند، برای آب لولهکشی کردند و سیمکشی تلفن تا ۳۰ کیلومتری را خودشان انجام دادند.\تحصیل دختران اولویت اول استدر این روستا دبیرستان دخترانه سالها پیش تأسیس شده، اما دبیرستان پسرانه وجود ندارد. پسرانی که میخواهند تحصیل کنند باید به روستاهای همجوار یا کاشان بروند.
دختران با لباس محلی سنتی – شامل شلیته چیندار، بلوز ترمه زریدوز و چارقد پر از سکه طلا و نقره – به مدرسه میروند و در دروس ریاضی، فیزیک و شیمی نمرات عالی کسب میکنند.\رسم منحصر به فرد خواستگاری دختران از پسران خواستگاری میکننددر ابیانه دختران در سن ۲۰ تا ۳۰ سالگی، پس از بلوغ و کسب شعور، خود شوهر خود را انتخاب میکنند.
در اکثر نقاط جهان است.\عروسی هفت روزه و سنتهای خاصعروسی در ابیانه هفت شبانهروز طول میکشد. عروس لباس عروسی سنگینی با سی کیلو طلا و نقره میپوشد.
همه روستاییان با لباس محلی در جشن شرکت میکنند. عروس نان جشن را خود میپزد. در شب عروسی دو زن به عنوان ساقدوش عروس را به دلیل سنگینی جواهرات نگه میدارند. پس از هفت روز، پیرمرد روستا داماد را به حمام میبرد و لباس دامادی را از تن او درمیآورد و کت و شلوار میپوشاند.
عروس نیز لباس عروسی را در میآورد و از روز بعد به عنوان رئیس خانواده جدید، بیل بر دوش به مزرعه میرود.\زنان رئیس خانواده و تصمیمگیرنده نهاییدر خانه، زن رئیس خانواده است. خرید لوازم، پرورش فرزندان، دوختن لباسها (همه دستدوز) و تهیه گیوه برای همه اعضای خانواده بر عهده زن است. مرد از زن پول توجیبی میگیرد و در امور خانواده دخالت نمیکند. زنان در میدان روستا جمع شده و با مشورت جمعی تصمیمات مهم را میگیرند.
شعار آنان فرزند کم، اما پرورده و تحصیلکرده است و اکثر خانوادهها بیش از سه فرزند ندارند.\سنتهای فرهنگی و آداب منحصر به فرداهالی ابیانه در روزهای جمعه به گورستان میروند و برای مردگان دعا میکنند، اما بر هیچکس گریه نمیکنند و مراسم مردهشویی ندارند. با ساز و دهل مرده را به خاک میسپارند.
مهماننوازی بیتعارف، عمر طولانی (تا ۱۲۰ سالگی)، لهجهای نزدیک به پهلوی و ضمایر جداگانه برای مذکر و مونث (مثل نم دت برای دختر و نی پوره برای پسر) از ویژگیهای فرهنگی این روستاست. دختران در عروسیها ترانههای محلی میخوانند میون آسمون زلزل هوا شد / دل مو در پی سوز قبا شد.\آرزوهای نسل جدید دختران ابیانهدختران دانشآموز ابیانه همزمان با تحصیل، کارهای کشاورزی و گیوهچینی میکنند.
یکی از دختران دبیرستانی آرزوی خود را وکیل شدن در مجلس بیان کرد تا به خدمت جامعه زنان ایران بپردازد. زنان روستا از طریق مجله زن روز سلام خود را به زنان تهرانی رساندند و خواستار فراهم آمدن زمینه دیدار و تبادل فرهنگ شدند.\\\
