بزرگترین موارد حذف صفر از پول ملی در تاریخ؛ از مجارستان تا ایران

نهایی طرح حذف ۴ صفر از پول ملی ایران در مجلس شورای اسلامی تصویب گردید و پیش‌بینی می‌شود در طول ۵ سال آینده شاهد انتشار اسکناس‌های جدید باشیم. حذف صفر از ارز ملی راهکاری است که برخی کشورها ناشی از تورم بالا و افت شدید ارزش پول خود به آن متوسل شده‌اند. در طول تاریخ، تعداد زیادی از کشورها با تورم شدید روبرو شده‌اند که به طور معمول عامل سقوط قیمت واحد پول ملی آن‌ها شده است. در برخی موارد، تعداد صفرها آن‌قدر زیاد شده بود که حتی فضای کافی برای درج آن‌ها روی اسکناس‌ها وجود نداشت.

در اینجا بازارزش‌گذاری (Redenomination) به یاری کشورها می‌آید، روشی که در میان مردم با عبارت «حذف صفر» شناخته می‌شود. بازارزش‌گذاری به معنای تغییر قیمت اسمی اسکناس‌ها و سکه‌هاست. این روش یکی از معدود راه‌حل‌های تنظیم چرخه پولی محسوب می‌شود تا شهروندان در معاملات روزمره ناچار نباشند با رقم‌های میلیونی و میلیاردی سر و کار داشته باشند.

🔗 بیشتر بخوانید: کشف تپش‌های نهان در رگ‌های مغزی: هشداردهنده‌ی زوال عقل و افت شناختی

برخی کشورها نیز برای پذیرش یک واحد پولی جدید همانند یورو از تکنیک بازارزش‌گذاری بهره برده‌اند. اما در اکثر موارد، این اقدام نتیجه یک بحران اقتصادی داخلی یا جهانی بوده است. در ادامه به مهم‌ترین موارد بازارزش‌گذاری در طول تاریخ می‌پردازیم که با هدف حذف چندین صفر از اسکناس‌ها انجام شده‌اند.

۱ – مجارستان، ۱۹۴۶

• واحد پول قدیم: پِنگو (Hungarian pengő)
• واحد پول جدید: فورینت (Hungarian forint)
• نرخ تبدیل: ‎۴×۱۰²⁹ : ۱

بزرگ‌ترین بازارزش‌گذاری تاریخ در سال ۱۹۴۶ در مجارستان رقم خورد، وقتی پِنگو با نرخ حیرت‌انگیز ۴۰۰ اکتیلیون به ۱ به فورینت تبدیل شد. بزرگ‌ترین اسکناس چاپ‌شده در آن دوره، ارزشی معادل ۲۰ اکتیلیون (۲×۱۰²۷) پِنگو داشت، اما ارزش مبادله آن تنها ۰٫۰۴۳۵ دلار آمریکا بود. این پرشدیدترین مورد ابرتورم در تاریخ تا به امروز محسوب می‌شود.

🔗 بیشتر بخوانید: بازگشت ۴چن به اینترنت پس از هک و دو هفته قطعی

اما این نخستین بازاریابی پول در مجارستان نبود. پس از جنگ جهانی اول، واحد پول این کشور به نام کرونا دچار تورم شدید شد. دولت با حمایت وام از جامعه ملل، آن را با نرخ ۱۲٬۵۰۰ به ۱ با پِنگو جایگزین کرد. واحد پول جدید به استاندارد طلا گره خورده بود و مدتی از پایدارترین ارزهای منطقه محسوب می‌شد.

با این حال، هزینه‌های سنگین جنگ جهانی دوم و رکود بزرگ دهه ۱۹۳۰ ارزش این واحد را نیز به شدت کاهش داد. ذخایر ارزی مجارستان تقریباً خالی شده بود و پس از پایان جنگ، تورم از کنترل خارج گردید. قیمت پِنگو به طور روزانه نزدیک به ۴۰۰ درصد افت می‌کرد و قیمت‌ها به صورت روزانه ۵ برابر افزایش می‌یافتند.

برای ساده‌سازی محاسبات، اسکناس‌های جدیدی همچون میلیون پِنگو (milpengő) و تریلیون پِنگو (b.-pengő) منتشر شدند. اما تا مه ۱۹۴۶، حتی اسکناس ۱۰۰ تریلیون پنگو (۱۰۰ کوینتیلیون یا ۱۰²⁰) نیز چاپ شد که ارزش آن تنها ۰٫۰۲۴ دلار بود.

در همان سال، واحد پولی جدیدی به نام اَدوپِنگو (adopengő یا پنگو مالیاتی) معرفی شد. در ابتدا این واحد تنها یک واحد حسابداری برای دولت و بانک‌های بزرگ بود، اما به دلیل ثبات نسبی، به پول رسمی کشور تبدیل گردید و با نرخ ۱ به ۲۰۰,۰۰۰,۰۰۰ جایگزین پنگو شد.

با ادامه ابرتورم، دولت مجارستان در اوت ۱۹۴۶ تصمیم گرفت ارز جدیدی را معرفی کند: فورینت. امروز، فورینت همچنان واحد پول ملی این کشور است و ارزی نسبتاً پایدار محسوب می‌شود.

۲ – زیمبابوه، ۲۰۰۹

• واحد پول قدیم: سومین دلار زیمبابوه (3rd Zimbabwe dollar)
• واحد پول جدید: چهارمین دلار زیمبابوه (4th Zimbabwe dollar)
• نرخ تبدیل: ‎۱×۱۰¹² : ۱

زیمبابوه می‌تواند رتبه دوم و سوم این فهرست را به خود اختصاص دهد، چرا که بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ سه بار بازارزش‌گذاری بزرگ واحد پولی در این کشور انجام شد و چهار نسخه متفاوت از دلار زیمبابوه منتشر گردید. به دلیل ابرتورم شدید، در سال ۲۰۰۹، یک چهارمین دلار زیمبابوه معادل ۱۰ سپتیلیون (۱×۱۰²۵) اولین دلار زیمبابوه بود.

دلار زیمبابوه برای اولین بار پس از استقلال در سال ۱۹۸۰ معرفی شد. در آن زمان، هر ۱ دلار زیمبابوه برابر ۱٫۴۷ دلار آمریکا در بازار رسمی ارزش داشت. اما این واحد پول به شدت سقوط کرد.

تا سال ۲۰۰۶، ابرتورم به ۱۷۳۰ درصد رسید. در ابتدا دولت قصد معرفی یک پول کاملاً جدید را داشت، اما بدون ثبات اقتصاد کلان، این کار بی‌نتیجه بود. به همین دلیل، اولین دلار زیمبابوه با نرخ ۱۰۰۰ به ۱ با دومین دلار جایگزین شد.

در آغاز، نرخ رسمی دومین دلار، ۲۵۰ به ۱ دلار آمریکا بود. اما وقتی تورم از ۱۰۰۰ درصد گذشت، در سال ۲۰۰۷ این نرخ به ۳۰٬۰۰۰ دلار زیمبابوه برای هر دلار آمریکا رسید.

در سال ۲۰۰۸، مجدداً بازارزش‌گذاری دلار زیمبابوه اجرا شد: ۱۰ میلیارد دلار دوم زیمبابوه معادل ۱ دلار سوم زیمبابوه (سومین دلار). در آن زمان، قیمت دلار دوم زیمبابوه به نزدیک ۶۸۸ میلیارد برای هر دلار آمریکا افت کرده بود.

در نوامبر ۲۰۰۸، ابرتورم زیمبابوه به نرخ ماهانه ۷۹٫۶ میلیارد درصد رسید. به همین دلیل، در ۲۰۰۹، سومین بازارزش‌گذاری دلار زیمبابوه، ۱۲ صفر را از اسکناس‌ها حذف کرد. نرخ تبدیل برابر بود با ۱٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار زیمبابوه (سومین دلار) = ۱ چهارمین دلار زیمبابوه.

در آوریل ۲۰۰۹، دولت این کشور دلار زیمبابوه را به طور رسمی حذف کرد و استفاده از ارزهای خارجی همانند رند آفریقای جنوبی، دلار آمریکا، یورو، یوان چین و سایر ارزها را قانونی اعلام نمود.

در سال ۲۰۱۹، زیمبابوه مجدداً به پول ملی خود بازگشت. در همان سال تورم به ۱۷۵ درصد رسید و در ۲۰۲۰ به دلیل خشکسالی و کرونا این رقم به ۶۷۶ درصد افزایش یافت.

۳ – یونان، ۱۹۴۴

• واحد پول قدیم: اولین دراخمای یونان (1st Greek drachma)
• واحد پول جدید: دومین دراخما (2nd Greek drachma)
• نرخ تبدیل: ‎۵۰,۰۰۰,۰۰۰,۰۰۰ : ۱

یک بازارزش‌گذاری بزرگ دیگر در یونان در سال ۱۹۴۴ اتفاق افتاد، درست پس از آزادی کشور از اشغال نیروهای محور. به دلیل ابرتورم، دراخما با نرخ ۵۰ میلیارد به ۱ بازاریابی شد.

افزایش شدید قیمت‌ها در یونان از آوریل ۱۹۴۱ آغاز شد، وقتی نیروهای آلمان به این کشور حمله کردند. در طول اشغال، اکثر محصولات کشاورزی، معدنی و صنعتی برای حمایت از نیروهای محور و تامین لوازم نیروهای آلمانی در آفریقا استفاده می‌شد. در نتیجه، کالاها با قیمت‌های بسیار پایین فروخته شده و قیمت صادرات به شدت کاهش یافت. علاوه بر این، غارت خزانه یونان و محاصره‌های دریایی شرایط را وخیم‌تر ساخت.

با افزایش قیمت‌ها، نیروهای اشغالگر به مقدار بیشتری دراخما نیاز داشتند. در سال ۱۹۴۴، یونان با بیشترین نرخ تورم یعنی ۳×۱۰¹⁰ درصد روبرو گردید و اسکناس‌های ۱۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ دراخمایی منتشر شدند.

بلافاصله پس از خروج نیروهای محور، تورم در یونان کاهش یافت. دراخمای قدیمی با نرخ ۵۰٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ به ۱ با واحد پول جدید جایگزین شد. با این حال، کشور همچنان از تورم رنج می‌کشید و چندین سال طول کشید تا نرخ تورم به زیر ۵۰ درصد برسد.

در مه ۱۹۵۴، مجدداً بازارزش‌گذاری پول ملی در یونان انجام شد، این بار با نرخ ۱۰۰۰ به ۱. در سال ۲۰۰۱، دراخما با نرخ ۳۴۰.۷۵ به ۱ با یورو جایگزین گردید.

۴ – آلمان (جمهوری وایمار)، ۱۹۲۳

• واحد پول قدیم: پاپیرمارک (Papiermark)
• واحد پول جدید: رنتن‌مارک (Rentenmark)
• نرخ تبدیل: ‎۱,۰۰۰,۰۰۰,۰۰۰ : ۱

یکی از مهم‌ترین بازارزش‌گذاری‌ها پس از جنگ جهانی اول در آلمان رخ داد. پیش از ۱۹۱۴، واحد پول ملی این کشور گلد مارک (Goldmark) نام داشت که به استاندارد طلا متصل بود. اما با آغاز جنگ، فلزات گران‌بها برای پشتوانه پول باقی نماند. گلد مارک ارزش خود را از دست داد و نام جدیدی گرفت: پاپیرمارک، که پشتوانه‌اش زمین‌های کشاورزی و صنعتی بود.

پس از جنگ جهانی اول، مطابق معاهده ورسای، آلمان باید جریمه جنگی پرداخت می‌کرد. از آنجا که این کشور ذخایر طلا و ارزی نداشت، دولت بی‌وقفه اسکناس جدید چاپ می‌کرد تا بدهی‌ها را بپردازد؛ همین عامل فروپاشی قیمت پاپیرمارک شد.

تورم آلمان در سال ۱۹۲۳ به اوج خود رسید: ۲۹٬۵۰۰ درصد. در آن زمان، بزرگ‌ترین اسکناس چاپ‌شده ۱۰۰ تریلیون مارک بود که تنها ۲۴ دلار ارزش داشت.

در نوامبر ۱۹۲۳، پاپیرمارک بی‌ارزش با نرخ ۱ تریلیون (۱۰¹۲) به ۱ با رنتن‌مارک جایگزین شد. هرچند یک سال پس از آن، این واحد نیز با نرخ برابر با رایش‌مارک (Reichsmark) جانشین گردید، اما همین تحول موقت عامل ثبات نسبی و بازگشت کشور به واحد پولی با پشتوانه طلا شد.

۵ – یوگسلاوی، ۱۹۹۴

• واحد پول قدیم: دینار ۱۹۹۳
• واحد پول جدید: دینار ۱۹۹۴
• نرخ تبدیل: ‎۱,۰۰۰,۰۰۰,۰۰۰ : ۱

یوگسلاوی نیز می‌تواند چندین بار در این فهرست ظاهر شود، زیرا بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴ سومین دوره طولانی‌ترین ابرتورم تاریخ جهان را تجربه کرد و دست‌کم چهار بار بازارزش‌گذاری بزرگ بر روی پول ملی خود انجام داد.

در سال ۱۹۹۰، اصلاحات پولی در یوگسلاوی اجرا شد: ۱۰٬۰۰۰ دینار قدیم = ۱ دینار جدید قابل تبدیل. در همان زمان چهار جمهوری از فدراسیون جدا شده و واحد پولی خود را منتشر کردند.

در ۱۹۹۲، دینار اصلاح‌شده با نرخ ۱ به ۱۰ جایگزین دینار قابل تبدیل شد. در همین دوره، ابرتورم تشدید یافت و تا ۱۹۹۳ به ۱ میلیون درصد رسید. یکی از دلایل مهم آن جنگ بوسنی بود که تحریم سازمان ملل را به دنبال داشت و اقتصادی را که پیش‌تر با جنگ تضعیف شده بود، فلج کرد.

در ۱۹۹۳، دولت یوگسلاوی واحد پول جدیدی معرفی کرد: ۱ دینار جدید = ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ دینار قدیم. اما این پول تنها سه ماه دوام آورد.

در ۱۹۹۴، واحد پول یوگسلاوی مجدداً بازاریابی شد: ۱ دینار جدید = ۱٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ دینار قدیم. این واحد پول کوتاه‌ترین عمر را داشت؛ کمتر از یک ماه پس از آن، دولت نُوی دینار (Novi dinar) را معرفی کرد که با نرخ ۱۳ میلیون به ۱ جایگزین واحد پول قبلی شد. این بار، واحد پول یوگسلاوی به مارک آلمان (Deutsche Mark) گره خورده بود.

در نهایت، ۱ نُوی دینار معادل نزدیک به ۲.۴×۱۰³⁰ دینار قبل از جنگ می‌بود.

۶ – جمهوری چین، ۱۹۴۹

• واحد پول قدیم: یوآن طلایی (gold yuan)
• واحد پول جدید: یوآن نقره‌ای (silver yuan)
• نرخ تبدیل: ‎۵۰۰,۰۰۰,۰۰۰ : ۱

در سال‌های ۱۹۴۹-۱۹۴۸، جمهوری چین به دلیل جنگ چین و ژاپن و جنگ داخلی با ابرتورم شدید روبرو بود. یوآن قدیمی به شدت بی‌ارزش شد، زیرا برای پوشش هزینه‌های سنگین نظامی، اسکناس به مقادیر بسیار زیاد چاپ می‌شدند.

در ۱۹۴۸، یوآن طلایی (golden round) معرفی شد تا با نرخ ۳٬۰۰۰٬۰۰۰ به ۱ جایگزین یوآن قدیمی شود. دولت مردم را ملزم کرد طلا، نقره و ارز خارجی خود را با این واحد جدید مبادله کنند. زیان طبقه متوسط آن‌قدر بالا بود که دولت بخش عمده‌ای از حمایتی اجتماعی خود در جنگ داخلی را از دست داد.

یوآن طلایی به دلیل چاپ بی‌رویه و عدم کنترل کافی، در برابر ابرتورم بسیار آسیب‌پذیر شد. با وجود تلاش دولت برای کنترل قیمت‌ها و جلوگیری از احتکار، تورم سالانه از ۱٫۱ میلیون درصد نیز گذشت.

در روزهای پایانی جنگ داخلی، دولت جمهوری، یوآن نقره‌ای را معرفی کرد که قرار بود با نرخ ۱ به ۵۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ جایگزین یوآن طلایی شود. اما این پول تنها در برخی مناطق کشور به گردش درآمد و چند ماه پس از آن با تغییرات سیاسی کنار گذاشته شد.

در میانه ۱۹۴۹، دولت جدید، رنمینبی (RMB) به معنی «پول خلق» را به عنوان واحد پول ملی معرفی کرد. پس از متوقف شدن ابرتورم، در سال ۱۹۵۵ هر ۱۰٬۰۰۰ یوآن قدیم با ۱ یوآن جدید مبادله شد. امروز رنمینبی یکی از مهم‌ترین ارزهای ذخیره جهانی است.

۷ – نیکاراگوئه، ۱۹۹۱

• واحد پول قدیم: دومین کوردوبا (2nd Nicaraguan córdoba)
• واحد پول جدید: سومین کوردوبا اورو (3rd córdoba oro)
• نرخ تبدیل: ‎۵,۰۰۰,۰۰۰ : ۱

کوردوبا در سال ۱۹۱۲ در نیکاراگوئه معرفی شد تا جایگزین پزو شود. در ابتدا، به دلیل صنعتی‌سازی و رشد نسبی اقتصادی، قیمت این ارز تقریباً با دلار آمریکا برابر بود.

اما از دهه ۱۹۶۰ اوضاع اقتصادی نیکاراگوئه رو به وخامت گذاشت. در سال ۱۹۷۲، زلزله‌ای بزرگ اکثر زیرساخت‌های صنعتی کشور را نابود کرد. کسری بودجه، وام‌های خارجی و تورم به شدت رشد کردند زیرا پول زیادی برای بازسازی خرابی‌ها صرف می‌شد. در ۱۹۷۷، کشور وارد جنگ داخلی شد که فرار سرمایه‌گذاری‌های خارجی را در پی داشت. هرچند در ۱۹۷۹ جنگ به پایان رسید، هزینه انقلاب بسیار سنگین بود.

دولت برای جبران شکاف بین درآمدهای رو به کاهش و هزینه‌های در حال افزایش، به چاپ پول روی آورد. این کار تورم را به شدت بالا برد، به‌گونه‌ای که در سال ۱۹۸۷ نرخ تورم سالانه بیش از ۱۳٬۱۰۹ درصد بود.

در سال ۱۹۸۹، دولت نیکاراگوئه یک برنامه تنظیم اقتصادی اجرا کرد که شامل کنترل شدید قیمت‌ها و بازارزش‌گذاری پول بود. دومین کوردوبا با نرخ ۱ به ۱٬۰۰۰ معرفی شد. تورم تا ۲۴۰ درصد در سال کاهش یافت. اما همان سال، طوفان خوآن آسیب گسترده‌ای به کشور زد و تمام تدابیر ضدتورمی را بی‌اثر ساخت.

در ۱۹۹۰، دولت جدید اصلاحات سخت‌گیرانه‌ای برای تقویت صادرات محصولات کشاورزی و فعال‌سازی مجدد بخش خصوصی آغاز کرد. یکی از این اقدامات نیز بازارزش‌گذاری پول ملی در سال ۱۹۹۱ بود. در آن سال سومین کوردوبا اورو با نرخ ۱ به ۵٬۰۰۰٬۰۰۰ نسبت به دومین کوردوبا، معرفی گردید.

۸ – جمهوری زئیر (کنگو)، ۱۹۹۳

• واحد پول قدیم: اولین زئیر (1st zaïre)
• واحد پول جدید: زئیر نو (nouveau zaïre)
• نرخ تبدیل: ‎۳,۰۰۰,۰۰۰ : ۱

واحد پول زئیر در سال ۱۹۶۰، همزمان با استقلال کشور معرفی شد. این پول با نرخ ۱ زئیر در برابر ۱٬۰۰۰ فرانک جایگزین فرانک کنگو شد. در سال ۱۹۶۷، نرخ برابری رسمی ۲ زئیر = ۱ دلار آمریکا بود. اما چون این نرخ بیش از حد بالا نگه داشته شده بود، سقوط شدید قیمت آغاز شد.

کمبود نیروی انسانی متخصص، کشور را به سمت تورم کشاند. عدم تداوم ارز خارجی با نرخ رسمی، بازار سیاه را تقویت کرد. دسترسی به ارز محدود خارجی عمدتاً در اختیار نخبگان سیاسی کشور قرار گرفت. در کنار این، مجموعه‌ای از جنگ‌های داخلی موسوم به «بحران کنگو» شرایط را بدتر کرد. در سال ۱۹۶۵ دولت جدید توانست ثبات نسبی سیاسی برقرار کند، اما اوضاع اقتصادی همچنان به دلیل زیرساخت ضعیف، چارچوب حقوقی نامطمئن و فساد، رو به زوال بود.

در سال ۱۹۹۱، برای نزدیک کردن نرخ رسمی به نرخ بازار سیاه، قیمت پول ملی زئیر به ۱۵٬۳۰۰ برای هر ۱ دلار افت یافت. تا سال ۱۹۹۲، این نرخ به ۱٬۹۹۰٬۰۰۰ زئیر برای هر دلار رسید.

در ۱۹۹۳، دولت تلاش کرد با معرفی واحد پولی جدید به نام زئیر نو (Nouveau zaïre) تورم را مهار کند. نرخ تبدیل ۳ میلیون زئیر قدیم در برابر ۱ زئیر نو بود. اما این پول جدید نیز دچار تورم سنگین شد.

چون تلاش‌ها برای مهار تورم بی‌نتیجه ماند، در سال ۱۹۹۷ کشور مجدداً فرانک کنگو را با نرخ ۱ فرانک در ازای ۱۰۰٬۰۰۰ زئیر نو به عنوان واحد پول رسمی بازگرداند.

۹ – بولیوی، ۱۹۸۷

• واحد پول قدیم: پزو بولیویانو (peso boliviano)
• واحد پول جدید: بولیویانو (boliviano)
• نرخ تبدیل: ‎۱,۰۰۰,۰۰۰ : ۱

بازارزش‌گذاری بزرگ واحد پول در بولیوی در سال ۱۹۸۷ رقم خورد، وقتی پزو بولیویانو با نرخ ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ به ۱ جایگزین شد و واحد جدید بولیویانو معرفی گردید. قیمت این پول جدید معادل ۱ دلار آمریکا تعیین شد.

بولیویانو از سال ۱۸۶۴ واحد پول ملی بولیوی بود. اما در ۱۹۶۳، به دلیل رشد تورم، با نرخ ۱٬۰۰۰ به ۱ با پزو بولیویانو جایگزین شد. نرخ رسمی آن زمان ۱۱٫۸۷۵ پزو در برابر ۱ دلار بود. با این حال، تا سال ۱۹۸۵، یک دلار آمریکا در بازار سیاه برابر با نزدیک به یک میلیون پزو بولیویانو قیمت داشت؛ یعنی افت ارزش پول به میزان ۹۵ درصد.

در سال ۱۹۸۲، از آنجا که زمان کافی برای چاپ اسکناس‌های معمولی وجود نداشت، بانک مرکزی «چک‌های مدیریتی» (cheques de gerencia) را از ۵٬۰۰۰ تا ۱۰ میلیون پزو بولیویانو چاپ کرد. تا سال ۱۹۸۶ این چک‌ها تقریباً جایگزین اسکناس‌های عادی در گردش شدند. تورم در سال ۱۹۸۵ به اوج خود رسید: نرخ سالانه بیش از ۲۰٬۰۰۰ درصد. در این زمان قیمت‌ها تقریباً یک میلیون برابر شدند.

در سال ۱۹۸۷، دولت اصلاحات مالی و پولی گسترده‌ای اجرا کرد که شامل معرفی بولیویانو جدید با نرخ ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ به ۱ بود. در آن زمان، قیمت ۱ دلار آمریکا نزدیک به ۱٫۸ تا ۱٫۹ میلیون پزو برآورد می‌شد. در آغاز دهه ۹۰، اقدامات دولت بولیوی باعث شد تورم کاهش یابد و در سطح قابل کنترل باقی بماند.

۱۰ – پرو، ۱۹۹۱

• واحد پول قدیم: اینتی پرویی (Peruvian inti)
• واحد پول جدید: نوئو سول پرویی (Peruvian nuevo sol)
• نرخ تبدیل: ‎۱,۰۰۰,۰۰۰ : ۱

از سال ۱۸۶۳، سول واحد پول ملی پرو بود. اما تورم مزمن ناشی از بی‌نظمی‌های اقتصادی باعث شد دولت در سال ۱۹۸۵ آن را با نرخ ۱٬۰۰۰ سول در برابر ۱ اینتی با این واحد پولی جدید جایگزین کند. در آن زمان، ۱ دلار آمریکا بیش از ۳٬۲۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ سول قیمت داشت.

این تغییر نه تنها تورم را کنترل نکرد، بلکه آن را به ابرتورم کشاند که تا آغاز دهه ۹۰ میلادی تشدید یافت. پیش از بازارزش‌گذاری دوم در ۱۹۹۱، اسکناس‌های اینتی میلیون به طور معمول برای سهولت محاسبات استفاده می‌شدند.

در سال ۱۹۹۱، واحد پول جدید نوئو سول (سول جدید) با نرخ ۱ سول جدید در برابر ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ اینتی (یا ۱٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ سول قدیم) معرفی شد. این اقدام ثبات اقتصادی پرو را در پی داشت.

در سال ۲۰۱۵، دولت واژه نوئو را از واحد پول کشور حذف کرد و واحد پول تنها به سول تغییر نام داد.

از زمان معرفی سول جدید تا به امروز، نرخ تورم این کشور به طور میانگین ۱٫۵ درصد باقی مانده است که یکی از پایین‌ترین نرخ‌های تورم در کل آمریکای جنوبی و لاتین محسوب می‌شود.

۱۱ – آنگولا، ۱۹۹۹

• واحد پول قدیم: کوانزای تعدیل‌شده (kwanza reajustado)
• واحد پول جدید: دومین کوانزا (2nd kwanza)
• نرخ تبدیل: ‎۱,۰۰۰,۰۰۰ : ۱

یک مورد مهم دیگر از بازارزش‌گذاری واحد پولی ملی در سال ۱۹۹۹ در آنگولا رخ داد، وقتی کوانزای تعدیل‌شده با نرخ ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ به ۱ با دومین کوانزا جایگزین شد.

بین دهه‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۶۰، آنگولا رشد اقتصادی چشمگیری را تجربه کرد، عمدتاً به دلیل استخراج منابع طبیعی فراوان، به‌اختصاصی نفت