استرس دوران کودکی و ارتباط آن با کاهش حجم مغز در بزرگسالی
تحقیقات جدید دانشگاه شاریته برلین نشان میدهد که تجربه استرسهای شدید در سالهای کودکی میتواند با بروز نشانههای پیری پیشزمان مغز و تشدید فرآیندهای تخریب عصبی در ارتباط باشد.
روششناسی مطالعه
این پژوهش بر روی ۱۷۹ زن در بازه سنی ۳۰ تا ۶۰ سال انجام شده است. انتخاب این گروه هدفمند بوده، چرا که زنان بیشتر در معرض خطر ابتلا به بیماریهای عصبیتخریبی قرار دارند. لارا فلک، دانشجوی دکترا و نویسنده اصلی مقاله، توضیح میدهد: «ابتدا با انجام مصاحبههای بالینی، میزان تجربه استرس یا اضطراب قابلتوجه در سالهای پیش از بلوغ را در شرکتکنندگان ارزیابی کردیم.»
🔗 بیشتر بخوانید: مواد غذایی که باعث خوشبو شدن بدن میشوند و مواردی که بوی بد ایجاد میکنند
شاخصهای بیولوژیک و تصاویر مغزی
به منظور بررسی دقیقتر، نمونههای خون با تکنولوژیهای پیشرفته برای شناسایی نشانگرهای زیستی التهاب عصبی و آسیب نورون مورد آنالیز قرار گرفتند. علاوه بر این، تمام داوطلبان از تصاویر MRI مغز و تستهای استاندارد کارکرد شناختی عبور کردند.
یافتههای کلیدی
نتایج نشان داد که سوءمعامله جسمی یا روانی، غفلت والدین، خشونت خانگی، سوءمصرف مواد در خانواده، جنایات درونخانوادگی و از دست دادن والدین در دوران کودکی، با التهاب عصبی و تسریع تخریب نورونها در بزرگسالی همبستگی معناداری دارد. زنانِ دارای سابقه استرس پیش از بلوغ، حجم مغزی کمتری در مقایسه با گروه شاهد داشتند.
🔗 بیشتر بخوانید: عکسی کمتر دیدهشده از میدان حر در ۶۷ سال قبل_دانستنی
انعطافپذیری مغز: پیامدهای قطعی نیست
دانشمندان تأکید میکنند که این نتایج به معنای تبدیلِ حتمی استرس کودکی به زوال عقل نیست. تعداد قابلتوجهی از افراد انعطافپذیری عصبی بالایی نشان میدهند و میتوانند با چالشهای جدی روبرو شوند بدون اینکه عواقب طولانیمدت عصبی بپذیرند.
این مطالعه در مجله علمی Annals of Neurology منتشر شده است.
