نمایی نزدیک از زیردریایی هواپیمابر که همانند نهنگ است+ تصاویر_دانستنی

کد خبر: 275299

تاریخ انتشار کردن: یکشنبه 02 دي 1403 – 10:57

به نقل از بهداشت نیوز، این ماشین جنگی که نیروی دریایی امپراتوری ژاپن گسترش داد چنان کشتی عجیبی شد که هنگامی نیروهای ایالات متحده و متحدانش سپس از تسلیم ژاپن به یکی از آنها نگاه کردند، حتی نمی دانستند که به چه چیزی نگاه می کنند یا مقصد نظامی این ماشین شگفت و غریب چیست. ناو هواپیمابر زیرآبی I-400، زیردریایی که تا زمان ظهور زیردریایی های با قابلیت حمل موشک بالستیک که در طول جنگ سرد داخل خدمت شدند، بزرگترین زیردریایی گسترش یافته جهان می بود، برای حمایتاز عملیات های مخفیانه اما مرگبار طراحی شده می بود.

این کشتی خود تا حدودی یک شگفتی مهندسی می بود، یقیناً با برخی ایرادات شدید که مانع از عملیاتی شدنش می شد، و گسترش آن زیاد طویل شد، به نحوی که نمی توانست اثری بر نتیجه جنگ داشته باشد. با این حال، خود این سلاح به‌گفتن اولین ناو هواپیمابر در نوع خود طراحی شده می بود که می‌توانست هواپیماهای ضربتی را از روی اقیانوس به پرواز درآورده و سپس به شدت به زیر آب برود تا از نگاه هر کشتی که تصمیم دعوا به آن را داشت، مخفی بماند.

در حالی که ایالات متحده پروژه مخفی خود را برای آخر دادن به جنگ داشت، پروژه منهتن که اولین تسلیحات هسته ای را گسترش داد، مقصد از گسترش ناو هواپیمابر زیرآبی I-400 این می بود که برگ برنده ژاپن در دریا باشد، اما خوشبختانه هیچ زمان به این پتانسیل نرسیده و هیچ زمان تأثیری بر جنگ جهانی دوم نداشت. بیایید نگاهی عمیق تر به داستان پیچیده، دلنشین و شگفت برنامه گسترش ناو هواپیمابر زیرآبی I-400 ساخت ژاپن بیندازیم.

ساخت اولین زیردریایی کلاس I-400 در اسکله ای در کوره، شهری در جزیره هونشو ژاپن، جایی که قسمت قابل توجهی از کشتی سازی برای نیروی دریایی امپراتوری ژاپن صورت می گرفت، انجام شد. ساخت و ساز در ۱۸ ژانویه ۱۹۴۳ با اولین I-400 اغاز شد. چهار کشتی دیگر نیز به شرح زیر در برنامه ساخت قرار گرفتند: با این حال، تنها سه فروند اول از این کشتی‌ها تکمیل شدند، و I-400 و I-401 در طول جنگ داخل سرویس شدند. با وجود تکمیل شدن تقریباً یک ماه قبل از آخر جنگ، I-402 هیچ زمان داخل خدمت نشد. تا وقتی که یاماموتو در آوریل ۱۹۴۳ درگذشت، نیروی دریایی ژاپن هم چنان به تلفات سنگین خود ادامه می داد و ایده این زیردریایی ها که قرار می بود به شکلی جادویی مسیر جنگ را با فناوری بی سابقه شان تحول دهند، زیاد دور از انتظار به نظر می رسید. در نتیجه، منبع های مالی و نیرویی این پروژه به پروژه های دیگر منتقل گردید.

در نتیجه چالش‌های فزاینده نیروی دریایی ژاپن و منبع های محدودی که روز به روز محدودتر می شد، در اواخر بهار ۱۹۴۳ تصمیم به افت اندازه ناوگان کلاس زیردریایی I-400 گرفته شد و اندازه ناوگان از ۱۸ فروند به تنها ۹ فروند افت یافت. بعداً، این برنامه کوچک‌تر شده و تنها پنج فروند باقی ماند که در زمان آخر جنگ، یا ساخته شده، در حال خدمت بوده، یا در حال ساخت بودند، و نیروهای آمریکایی توانستند این برنامه زیردریایی عظیم و غیرمعمول را افشا کنند.

مشخصات کلی زیردریایی و قابلیت های هواپیمای ضربتی

با وجود این که زیردریایی‌های I-400 هیچ زمان در ظرفیت قابل توجهی داخل خدمت نشدند، اما هم چنان کشتی‌هایی انقلابی بودند که محدودیت‌های مهندسی دوران جنگ جهانی دوم را پشت سر گذاشتند. هر یک از این زیردریایی های عظیم بیشتر از ۱۱۹ متر طول داشته و بیشتر از ۵,۹۰۰ تن آب را جابجا می کردند. این کشتی ها از چهار موتور با قوت ۲,۲۵۰ اسب بخاری منفعت گیری می کردند که از قوی ترین موتورهایی بودند که تا به آن زمان داخل خدمت شده بودند. این موتورها به قدر کافی کارآمد بودند که به I-400 اجازه می دادند تنها با یک محموله سوخت بیشتر از یک باربه دور جهان بچرخند.

هواپیماها نیز قابلیت های چشمگیری داشته و برای مطابقت با مشخصات مورد خواست یاماموتو طراحی شده بودند. این هواپیماها بردی در نزدیک به ۹۹۸ کیلومتر داشته و می‌توانستند به شدت تا شده تا در آشیانه هواپیمای تعبیه شده در زیردریایی I-400 قرار بگیرند. این هواپیماها را می شد با شناورهایی که به طور جداگانه ذخیره می‌شدند یا بدون شناور، در صورتی که از هواپیماها برای عملیات کامیکازه منفعت گیری می شد، به هوا پرتاب کرد.

در آخر، I-400 هیچ زمان واقعاً دستاورد بسیاری نداشت و مطمئناً به ابرناوی تبدیل نشد که ژاپن امیدش را داشت، اما طراحی جسورانه و ایده‌ای را نشان داد که ارتش‌های دیگر مطمئناً در سال‌های بعد از آخر جنگ جهانی دوم به آن ها دقت کردند. با این حال، پیشرفت در برد هواپیما و ظهور موشک های کروز دوربرد اساساً ناو هواپیمابر زیر آبق را منسوخ می کرد.

منبع: خبرآنلاین